Pewnego razu Zła Królowa wygnała wszystkie znane
postacie z bajek do naszego świata.
Kto zna prawdę?
Kto może przełamać klątwę?
Nie igraj z klątwą.
- Moja książka! - Dlaczego ją tutaj zakopałeś?
Żeby mama jej nie znalazła.
Ludzie, którzy mają być razem, znajdą jakiś sposób.
Chodzę do "Babuni", żeby się z tobą zobaczyć.
Musisz mu powiedzieć, że go nie kochasz.
- Albo mnie zabijesz. - Zabiję jego.
Moja książka! Zniknęła!
ONCE UPON A TIME 01X13
Whatever Happened to Frederick - Cokolwiek stało się z Frederickiem -
:: Project HAVEN::
Tłumaczenie: SioNia & moniuska Korekta: loodka
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Księżniczko Abigail, z każdym dniem piękniejesz.
To zaszczyt, że staniesz się członkinią mojej rodziny.
Dziękuję, Wasza Wysokość.
Wszystko w porządku?
To tylko podekscytowanie królewskim ślubem.
Chcemy zapewnić bezpieczeństwo naszym gościom.
Proszę wybaczyć na chwilę.
Znajdźcie go!
Rozdzielamy się!
Kurczak jest przepyszny.
Davidzie, musimy o czymś porozmawiać.
Dobrze.
Złożyłam podanie do szkoły prawniczej.
To niesamowite. Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie wiem.
Chyba nie myślałam, że to zrobię,
ale zrobiłam.
Dzisiaj to przysłali.
Dostałam się.
To w Bostonie.
Wiem, że ostatnio przechodziliśmy trudne chwile.
Ale może potrzebujemy zacząć od nowa.
Może za bardzo się skupialiśmy na powrocie do tego, co było.
Zamiast tego, powinniśmy zacząć od nowa.
Kim jesteście?!
Na co czekasz?
Myślisz, że się ciebie boję?
Abigail?
Co tutaj robisz?
Chciałam cię dopaść, nim twój ojciec rozerwie cię na strzępy.
- Skąd wiedziałaś, że... - Mam informatora na królewskim dworze.
Mimo wszelkich starań ukrycia przede mną prawdy i tak ją znam.
Kochasz Królewnę Śnieżkę.
I nie masz zamiaru ożenić się ze mną.
Nie poślubię kogoś, kogo nie kocham.
Nie dam satysfakcji temu despocie, pomagając mu.
Jeśli to oznacza, życie z konsekwencjami...
niech tak będzie.
Jesteś gotów poświęcić swoje życie.
Uroczo.
Nie przyjechałam, by patrzeć na twoją śmierć.
Przyjechałam, by pomóc ci w ucieczce.
Dlaczego miałabyś mi pomagać?
Ponieważ też nie chcę cię poślubić.
Co jej powiedziałeś?
Że potrzebuję się przejść, oczyścić umysł.
Wszystko przemyśleć.
Pewnie jej nie powiedziałeś, że ten spacer będzie ze mną.
Oczywiście, że nie.
Dlaczego to stało się normą... kłamstwa.
- Ponieważ ja... - Nie jesteśmy szczerzy.
Wiem, że to trudne, ale musimy powiedzieć jej całą prawdę.
O nas.
Nie wiem, czy potrafię.
Musisz to zrobić.
Jeśli nie jesteśmy szczerzy wobec innych,
jak możemy być szczerzy wobec siebie?
- Czy to dobre rozwiązanie? - A masz jakieś inne?
- Wyjazd do Bostonu? - Nie.
Jedynym sposobem, żeby nikt nie ucierpiał...
jest rozstanie.
Czy tego właśnie chcesz?
Nie.
Więc musimy coś zrobić i przestać się ukrywać.
Lepiej, jeśli dowie się od ciebie niż od kogoś innego.
Musisz dokonać wyboru.
Wybieram ciebie.
Czas powiedzieć o tym Kathryn.
Właśnie ciebie chciałem spotkać.
Moglibyśmy skoczyć na tego obiecanego drinka.
Zapraszasz mnie na randkę?
Jeśli to sprawi, że poczujesz się lepiej...
nazwijmy to randką.
Myślałam, że przyjechałeś tu, żeby pisać i szukać inspiracji.
Cieszę się na naszą randkę.
Mam zasadę, nie spotykam się z facetami, którzy się nie przedstawili.
Tacy z tajemnicami zazwyczaj mają żony
albo w lodówce trzymają kawałki ciał.
Miło się gawędziło.
August.
August W. Booth.
Poważnie? Z inicjałem w środku?
W od Wayne.
Teraz już musisz spotkać się tu ze mną...
po pracy.
- Kto to był? - Jeszcze nie wiem.
Jeszcze? Masz zamiar się dowiedzieć?
- To nic takiego. - Twoje "nic" zawsze coś znaczy.
Gdyby to nic nie znaczyło, nie rozmawiałybyśmy o tym.
Przepraszam, podobno miałyśmy rozmawiać o tobie.
W tym momencie rozmowa o tobie jest łatwiejsza.
Co się dzieje?
Pamiętasz, jak mówiłaś, żebym trzymała się z dala od Davida
- i ja się zgodziłam? - Tak.
- Nie zrobiłam tego. - Wiem.
- Wiesz? Skąd? - Bo jestem szeryfem,
a ty chorą z miłości nauczycielką.
Zacieranie śladów niezbyt ci wychodzi.
- Byłam dyskretna. - Dwie filiżanki w zlewie,
nowe perfumy, późne powroty, głębokie dekolty.
Nie trudno było połączyć fakty.
Głębokie?
Kiedy cię poznałam, nosiłaś bluzki pod samą szyję.
- Czemu nic nie mówiłaś? - Nie jestem twoją matką.
Według Henry'ego ja jestem twoją.
Założyłam, że mi powiesz, kiedy nadejdzie odpowiedni czas.
Zakładam, że to ten czas.
Ma zamiar powiedzieć Kathryn.
- Wszystko? - Tak.
David, chodź, zobacz.
Znalazłam kilka świetnych mieszkań.
Nie wiedziałam, w jakich dzielnicach szukać.
- Byłeś kiedyś w Bostonie? - Nigdy.
Może powinniśmy zapytać szeryfa? Emma jest stamtąd. Mogłaby pomóc.
Kathryn, nie mogę jechać z tobą do Bostonu.
Nie możesz, czy nie chcesz?
Tak mi przykro...
- Nie wiem, co powiedzieć. - Spróbuj powiedzieć prawdę.
Davidzie, czy jest coś, o czym nie wiem?
Nie.
Nie, coś się stało.
Nie wiem co, ale powstrzymuje mnie przed zaangażowaniem.
I nie chcę, żeby to zrujnowało ci życie.
Masz rację, musisz zacząć od nowa.
Tylko nie ze mną.
Dotarliśmy do królestwa mojego ojca.
Tutaj powinniśmy być bezpieczni.
Mam dla ciebie zapasy żywności.
Nie mogę tego wziąć, dopóki nie powiesz mi,
- o co tak naprawdę chodzi. - Mówiłam ci...
Skończ z tymi gierkami!
Jeśli naprawdę nic do mnie nie czujesz,
czemu okazujesz mi tyle dobroci?
Czego mi nie mówisz?
Nie chodzi o ciebie, James.
Chodzi o mnie.
Nie chcę za ciebie wyjść, bo moje serce należy do innego.
Do mężczyzny, którego miałam poślubić...
Miał na imię Frederick.
Co się stało?
Wszyscy przeżywamy jakieś tragedie.
Utrata miłości jest najtrudniejsza.
Myślałam, że związek z tobą da mi trochę ukojenia.
Chyba nie jestem w stanie ci pomóc.
Moja ukochana wyznała mi bez ogródek,
że nie czuje do mnie tego samego co ja do niej.
Nie można walczyć o coś, co nie istnieje.
To moja tragedia.
To nie tragedia.
Chodź.
Chodź za mną.
Dajcie nam chwilę.
To tutaj mój ukochany Frederick poświęcił swoje życie.
Przykro mi.
Zginął w bitwie?
Podróżowaliśmy z moim ojcem, królem Midasem,
kiedy nasz powóz został napadnięty.
Frederick odważnie nas bronił.
Został dźgnięty, ratując życie mojemu ojcu.
To odpowiednie oddanie czci.
Niezwykłe rzemiosło.
Wygląda jak żywy.
To dlatego, że ręka, której dotykasz, to prawdziwa ręka Fredricka.
- Słucham? - To nie jest posąg.
Fredrick pierwszy zauważył zagrożenie.
Zasłonił ojca własnym ciałem, zapewniając mu bezpieczeństwo.
Przez klątwę mego ojca od razu przemienił się w złoto.
Każdą klątwę można przełamać.
Próbowałaś pocałunku prawdziwej miłości?
Tak, aż me usta zaczęły krwawić.
Złoto utrudnia sprawę.
Musi być jakiś inny sposób.
Krąży legenda o jeziorze Nastos.
Powiadają, że jego woda posiada magiczne właściwości.
Pomaga odzyskać coś wcześniej utraconego.
Jeszcze nie próbowałaś?
Oczywiście, że próbowałam.
Ale jezioro jest strzeżone przez upiornego potwora,
który topi swoje ofiary.
Nikt jeszcze nie wrócił stamtąd żywy.
Nie trać nadziei. Zmierzę się z tym strażnikiem.
Wrócę z wodą i przełamiemy tę nieszczęsną klątwę.
- Nikomu się to nie udało. - Nikt nie był tak odważny jak ja.
Lub tak nieustraszony, by lekceważyć swoje bezpieczeństwo.
Może być i tak.
Jedno z nas zasługuje na szczęście.
Jeśli zginiesz, żadne z nas tego nie doświadczy.
Zrozum, jeśli mi się uda, znowu będziesz z Fredrickiem
i skończy się twoja niedola.
Jeśli zawiodę, zakończy się moje cierpienie.
Dalej! Otwórz.
Z jakiej to okazji?
Z takiej, że cię kocham.
Wiem, że brakuje ci twojej książki,
ale dzięki temu możesz robić bohaterskie rzeczy.
Możesz ratować księżniczki... Możesz być bohaterem.
Henry, musisz mi uwierzyć.
Zburzyłam plac zabaw dla twojego bezpieczeństwa.
Proszę, nie bądź na mnie zły.
Naprawdę nie chciałam zniszczyć twojej książki.
Nie chodzi tylko o książkę.
- Więc o co chodzi? - O Emmę.
Chcę się z nią widywać.
Regino, masz chwilkę...
- Przepraszam. - Nie przejmuj się.
Henry, może pójdziesz do domu odrobić lekcje?
Niedługo wrócę, wtedy zjemy obiad.
Kathryn, co się stało?
Chodzi o Davida.
Odchodzi ode mnie.
- To mała ladacznica. - Słucham?
Nie mogła odpuścić.
- O czym mówisz? - O Mary Margaret, oczywiście.
Co ona ma do tego?
Co Mary Margaret ma z tym wspólnego?
Regina, czy ty coś wiesz?
Mają romans.
Skąd wiesz? Widziałaś coś?
Widziałam zdjęcia.
Sidney ciągle szuka skandali. Wydaje gazetę. Pokazał mi.
Oczywiście zabroniłam to publikować.
- Pokaż mi. - Kathryn...
Pokaż!
- Czemu mi nie powiedziałaś?! - Bo myślałam, że wam się uda.
Chciałam, żeby tak było.
Wierz mi, chcę, byście byli razem.
Czemu cię to w ogóle obchodzi?
- Bo jestem twoją przyjaciółką. - Nie jesteś.
Przyjaciółka by tak nie zrobiła. Nie kłamałaby.
Wszyscy mnie okłamują.
Co to jest?
To kapliczka dla strażnika z jeziora.
Każdy, kto się tam wybiera, najpierw zostawia tu ofiarę,
prosząc o łaskawość potwora.
Dalej pójdę sam.
Robisz to dla mnie. Chcę iść z tobą.
Nie. Chcę odpowiadać jedynie za swoje życie.
Zatem powodzenia. I nie zapomnij...
Za wiele im to nie pomogło.
- Zrobiłeś to? - Tak. Jest źle.
Przykro mi.
Nie, było... było bardzo źle.
Ale powiedziałeś prawdę, więc teraz możemy wziąć się w garść.
Zacząć od nowa, jak należy.
Chciałbym cię zobaczyć. Mogę wpaść, jak skończysz zajęcia?
Oczywiście. Do zobaczenia.
David, postąpiłeś słusznie.
Uważaj, jak chodzisz.
Przepraszam.
Chrzań się ze swoimi przeprosinami.
Rozumiem twoje zdenerwowanie. Masz prawo.
- Dziękuję za zrozumienie. - Porozmawiamy na osobności?
Na osobności?
Przed nikim się nie ukrywaliście, oprócz mnie!
Żadne z was. Tylko kłamaliście!
Powinniśmy powiedzieć ci wcześniej,
ale byliśmy szczerzy. Nie kłamaliśmy.
Nie kłamaliście?
Potajemne spotkania, rozbicie małżeństwa
z durnymi wymówkami, że nie może się zaangażować?
Przy tobie nie miał problemów z zaangażowaniem.
- David nie powiedział ci o nas? - Jasne, że nie.
Do tego trzeba odrobiny honoru.
- Mówił, że ci powiedział. - Więc ciebie też okłamał.
Powodzenia. Jesteście siebie warci.
Gdzie jesteś?
Ukaż swe oblicze.
Bestio! Pokaż się.
Oto jestem.
Wchodzisz?
- Myślałam, że chcesz drinka. - Chcę, ale niekoniecznie tutaj.
Wskakuj.
- Mam siadać z tyłu? - To właśnie znaczy "wskakuj".
A może pojedziemy gdzieś i ja poprowadzę?
A może przestaniesz wszystko kontrolować
i okażesz odrobinę zaufania?
Wisisz mi drinka. Wskakuj. Znam fajny wodopój.
Jeśli nie chcesz, ja wskoczę.
Mówiłeś o prawdziwym wodopoju.
Mów o mnie, co chcesz. Zawsze mówię prawdę.
Myślałam, że drink, to będzie wino albo whisky.
- Mam cię upić? - Nie.
- Następnym razem. - Optymista.
Mówią, że w tej studni jest coś wyjątkowego.
Ma nawet swoją legendę.
Podobno woda do studni dopływa z podziemnego jeziora,
które ma magiczne właściwości.
Magia? Mówisz jak Henry.
Bystry dzieciak.
Według tej legendy, jeśli napijesz się wody ze studni,
coś co straciłaś, będzie ci oddane.
Jak na kogoś obcego, bardzo dużo wiesz o tym mieście.
A ty bardzo mało jak na szeryfa.
Skąd to wszystko wiesz? Byłeś tu wcześniej?
Wiem to wszystko z jednego, prostego powodu.
Przeczytałem tabliczkę.
STUDNIA ŻYCZEŃ Naprawdę w to wierzysz?
Jako pisarz mam otwarty umysł.
- Tak, ale magia? - Woda to bardzo potężna rzecz.
Cywilizacje przez wieki ją czciły.
Płynie przez wszystkie lądy, łącząc cały świat.
Jeśli cokolwiek posiada mistyczne właściwości i jakąś magię,
to według mnie jest to woda.
To dość poważne, żeby uwierzyć na słowo.
Jeśli na wszystko potrzebujesz dowodów,
utkniesz na długo w jednym miejscu.
Może.
A może zwyczajnie odnajdę prawdę szybciej niż inni.
Cóż, panno Sceptyczko, na pewno mogę powiedzieć jedno,
co nie wymaga wielkiej wiary, a z czym wiem, że się zgodzisz.
- Co takiego? - To dobra woda.
Nawet nic nie mów.
- Co jej odbiło? - Nie wiem.
- Przepraszam. Nie... - Wybacz. Nie zauważyłam.
- To ty. - Słucham?
Powinnaś się wstydzić.
Jak ci na imię?
Chciałbyś poznać moje? Bo mogę być, kim zechcesz.
Przestań.
Wiem, czym jesteś. Jesteś syreną.
Twoje zwodnicze słowa są zaklęciem, które doprowadzi mnie do śmierci.
Nie skrzywdziłabym tak dzielnego i silnego młodzieńca,
kiedy jest tyle innych rzeczy, które możemy zrobić.
Powiedziałem przestań. Nie padnę ofiarą twoich kłamstw.
Czyżby? Jesteś odporny na mnie.
- Teraz bardziej ci się podobam, Książę? - Nie jesteś nią.
To iluzja. Wiem, że to nierealne.
Czasami iluzja jest lepsza od prawdy.
Wszystko, czego pragniesz, czego nie możesz mieć...
mogę ci ofiarować.
Musisz jedynie...
mnie pocałować.
Wiem, że tego chcesz. Czuję to.
Nie.
Nie chcę iluzji. Rzeczywistość albo nic.
Czy to nie wydaje ci się realne?
Śnieżko...
Zgadza się. To ja.
- Kocham cię. - Nie.
- To nie ty. - To ja. Kocham cię.
To nie jest prawdziwa miłość. Przeżyłem taką i to nie to.
Znam różnicę.
Gratuluję, Książę z bajki. Jesteś pierwszy.
LADACZNICA
Kto to zrobił?
Nie wiem.
Przepraszam. Nie wiem, jak do tego doszło.
Nie wiesz? Poważnie?
Mary Margaret, nie mogę kontrolować postępków innych.
Ale możesz kontrolować swoje, a ty skłamałeś.
A teraz wszyscy nazywają mnie ladacznicą.
- Kto jej powiedział? - To niewłaściwe pytanie.
Właściwe brzmi, dlaczego nie zrobiłeś tego, o czym mówiliśmy?
Dlaczego jej nie powiedziałeś?
Tak moglibyśmy oszczędzić jej bólu.
Właśnie. Ty pomyślałeś. Nie my.
A rozmawialiśmy o tym.
- Nie chciałem, żeby ktoś cierpiał. - Teraz cierpią wszyscy.
Doszliśmy do porozumienia. Umówiliśmy się.
Ale okłamałeś nie tylko ją... okłamałeś też mnie.
Mary Margaret, proszę. Posłuchaj.
Jeśli chcemy się przekonać, czy to prawdziwa miłość...
musimy zrobić to, co mówiłaś.
Musimy wziąć się w garść i ruszyć naprzód.
To nie jest miłość, Davidzie.
To coś zupełnie innego.
To działa destrukcyjnie i musi się skończyć.
O czym ty mówisz?
Nie powinniśmy być razem.
Są piękne.
Nie wiedziałam, że masz taką rękę do roślin.
Lepszą niż do ludzi, jak widać. Co tu robisz?
Myślałam, że po wczorajszym nie będziesz chciała mnie oglądać.
Ja też.
Ale przemyślałam to i powinnam cię przeprosić.
- Kathryn, nie musisz... - Wiem, że nie chciałaś dla mnie źle.
Byłam taka zła, zagubiona i rozbita.
Przepraszam.
Tak mocno walczę o Davida, ale nigdy nie zastanowiłam się dlaczego.
Jest twoim mężem.
Kochacie się i zawsze będziecie.
Nie. Nie kochamy się.
Widzisz, jak on na nią patrzy?
Na mnie nigdy tak nie patrzył, nawet przed wypadkiem.
Kathryn, związek wymaga pracy. Nie poddawaj się tak łatwo.
- Byłaś kiedyś zakochana? - Tak.
Raz.
To masz szczęście.
Bo do mnie właśnie dotarło, że ze mną jest inaczej.
To, co jest między nimi, jest prawdziwe.
Moje małżeństwo z Davidem było iluzją.
Nie wiem, jak to się stało, ale nigdy nie było prawdziwe.
Teraz to wiem.
Sposób, w jaki David patrzy na Mary Margaret...
Chciałabym czegoś takiego dla siebie...
I mam zamiar wyjechać, i to znaleźć.
O czym ty mówisz?
Trzymam się planu i wyjeżdżam do Bostonu... Sama.
Tutaj nigdy nie będę szczęśliwa.
A co z Davidem?
Napisałam do niego list. Do niego i Mary Margaret.
Napisałam, że powinni być razem.
Przepraszam, co zrobiłaś?
Nie mogę się teraz z nim spotkać. To zbyt bolesne.
Będzie mi cię brakować, Regino.
Byłaś dobrą przyjaciółką.
Naprawdę wyjeżdżasz?
Wiesz, to zabawne.
Zawsze miałam nieuzasadniony lęk przed wyjazdem ze Storybrooke,
jakby ciągle coś mnie powstrzymywało. Czy to głupie?
Nie. Zawsze boimy się zmian.
Ale wiesz co, Kathryn? Może tego ci trzeba.
Może znajdziesz to, czego szukasz.
Woda z jeziora Nostos, jak prosiłaś.
Niesamowite! Ale jak zdołałeś zabić bestię?
Los twej prawdziwej miłości był zagrożony,
więc była to bitwa, której nie mogłem przegrać.
Abigail, co mi się stało?
Byłeś uwięziony, ale już jesteś wolny.
To jest James.
On cię uwolnił.
Jestem twoim dozgonnym dłużnikiem.
Odwdzięczysz mi się, idąc do ołtarza...
z kimś, do kogo naprawdę należysz.
I może dając mi konia i zapasy na podróż.
- Tak się stanie. - Dziękuję... bardzo.
- Dokąd wyruszysz? - Znaleźć Śnieżkę.
Podążysz za nią.
Prawdziwa miłość nie jest łatwa, ale trzeba o nią walczyć,
bo raz znalezionej nie da się zastąpić.
Skąd będziesz wiedział, gdzie szukać?
Kiedyś ptak pomógł mi ją znaleźć. Mam nadzieję, że zrobi to ponownie.
Powodzenia zatem.
James, i pośpiesz się.
Kiedy król George odkryje, że zjednoczenie legło w gruzach,
będzie cię ścigał.
Niektórych nic nie powstrzyma przed zniszczeniem szczęścia innych.
Uwielbiam tę grę. To "Space Paranoids", prawda?
Tak. Dostałem od mamy.
Kiedy byłam dzieckiem, ciągle w to grałam.
Spokojnie. Sukces tkwi w nadgarstkach.
- Mama będzie za pięć minut. - Więc się pośpieszę.
Mam coś dla ciebie.
Znalazłaś ją! Gdzie była?
Znalazłam w ścieku.
Musiała wypaść ze śmieciary po drodze na śmietnisko,
a potem jakoś z deszczem trafiła do mnie.
- To szaleństwo. - Jak to inaczej wytłumaczyć?
Nie wiem.
Nieważne jak, najważniejsze, że się znalazła.
Może to znaczy, że szczęście nam sprzyja. Wracamy do operacji Kobra.
To znak. Teraz wszystko wróci do normy.
Obyś miał rację, mały. Muszę lecieć.
Śnieżko!
Królewno Śnieżko!
- Śnieżko, gdzie jesteś?! - Zniknęła.
Odkąd wyruszyła cię szukać, nie pojawiła się tutaj.
Zatem muszę ją odnaleźć.
Zawsze ją znajdę.
I przekonam, że należymy do siebie.
Zawsze będę o nią walczył, nieważne, co stanie nam na drodze.
Więc za wiele sobie nie powalczysz.
O czym mówisz?
Śnieżka pragnie być z tobą, bardziej niż czegokolwiek innego.
Nie żartuj sobie ze mnie.
Powiedziała mi, że nie możemy być razem, bo mnie nie kocha.
Odeszła stąd, żeby zepsuć twój ślub, bo cię kocha.
Chyba że po drodze coś zmieniło jej decyzję.
Nie "coś". Ktoś.
James?
- Kim oni są? - Ten "ktoś". Król George.
Przynieść mi jego głowę!
Masz ochotę porozmawiać?
Nie.
Chcesz zostać sama?
Nie.
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ http://serialeatv.blogspot.com ¤¤¤